Η κορυφή

Ναι έπεσα και χτύπησα!

Γκρεμοτσακίστηκα για να ακριβολογώ.

Τι με έπιασε και εμένα σήμερα.

Ήθελα λέει να ανέβω στην ψηλότερη κορυφή!

Δε με έμαθε κανείς όμως πως να σκαρφαλώνω.

Πήρα φόρα και γω και άρχισα να τρέχω.

Έτρεχα, έτρεχα, έτρεχα για ώρες!

Στο διάβα μου συνάντησα και κάτι θάμνους.

Άλλοι ψηλοί, άλλοι με αγκάθια.

Τους γλύτωσα όλους!

Κι εκεί που σιγά σιγά γίνομαι ένα με τον ήλιο,

Ξάφνου σκοτεινιάζει.

Ήταν τόσο μεγάλη η επιθυμία μου να τον αγγίξω!

Τα βήματα μου άρχισαν να γίνονται ταχύτερα!

Δεν πρόλαβα! Σκοτείνιασε! 

Γκρεμοτσακίστηκα τελικά!

Ξύπνησα μετά από μια εβδομάδα.Απρόσμενα!

Οι γιατροί είχαν πει πως δε θα τα καταφέρω!

Κι όμως ξύπνησα!

Σκέψεις....

Κάποιοι λένε πως η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται.

Ξύπνησες στραβά σήμερα. Και γω ξέρω το γιατί. Το ένιωθα...

Ένας άλλος άνθρωπος κοιμάται ακόμα στο δίπλα δωμάτιο.

Πας βιαστικά να τον σηκώσεις. Το ύφος σου κάπως αυστηρό με σταθερή φωνή.

Ετοιμάσου να φύγουμε. Οκ.

Η διαδρομή ως το όχημα σου φαντάζει ατελείωτη.

Βουβές εικόνες μας προσπερνούν. Δε βγαίνει λέξη. Μίλα. Πες κάτι.

Όχι κάτι ιδιαίτερο αφού ξέρω δε μπορείς. Οι σκέψεις που κάνεις στη διαδρομή λογικά είναι πολλές.

Δε θέλω να στις κλέψω. Ήθελα να τις μοιραστείς μαζί μου. Όποιες και αν είναι.

Αν και ένα καλημέρα θα ήταν ότι πρέπει για ένα λεπτό.

Κατεβασμένο κεφάλι. Αμίλητος. Ανέκφραστος.

Αφού δεν είναι καλή γιατί να στην πω;

Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Τόσο απλά. Μοναχά αν μιλούσες λιγάκι. 

Μα εσύ...εσύ...έχεις ένα τρόπο να τα δυσκολεύεις....

Καλημέρα...

Τικ Τακ...

Καρτερούσες. Όλο το βράδυ καρτερούσες.

Στημένος πίσω από την πόρτα καρτερούσες.

Κοιτούσες έξω απ' το παράθυρο μήπως φανεί.

Ήλπιζες πως θα δεις τα σγουρά της τα μαλλιά.

Κοντά εκεί να ξεπροβάλλουν απ' την άκρη του δρόμου.

Με το χαμόγελο της να λαμπυρίζει στο σκοτάδι.

Μια φορά ήθελες. Μάταια.

Έκανες να σταματήσεις το χρόνο.

Οι λεπτοδείχτες του ρολογιού. Εκκωφαντικός ήχος.

Σου έχουν πάρει τα αφτιά.

Κάνεις να βγάλεις τις μπαταρίες μήπως γλυτώσεις.

Εξακολουθούν. Τικ Τακ. Τικ Τακ.

Κάνεις μια και το ξηλώνεις απ' τον τοίχο.

Το κεφάλι σου ακόμα βουίζει.

Τικ Τακ. Τικ Τακ. Τικ Τακ....Τικ Τακ....

Προσπέρασες

Προσπέρασες.

Όταν άκουσες να σε φωνάζει προσπέρασες.

Τίποτα δεν άφησες όρθιο.

Σκότωσες τα πάντα στο διάβα σου.

Τα άφησες να χαθούν όλα.

Σκόρπισες τα πέταλα απ' τα τριαντάφυλλα που της χάρισες.

Έσβησες κι εκείνο το σημείωμα που έγραψε κάποτε με το κραγιόν της.

Έσπασες την αλυσίδα απ' το χρυσό μενταγιόν της.

Γκρέμισες τον τοίχο που έκρυβε το παράθυρο.

Έκατσες και ήπιες το τελευταίο σου ποτό για σήμερα.

Αναζήτηση...

Τα χιλιόμετρα αμέτρητα πάνω απ' τις ώρες που περπάτησες.

Σταμάτησες στο δρόμο σου ν' αγοράσεις πάλι λίγη ευτυχία.

 Ματωμένα τα χείλη σου απ' τις κραυγές.

 Παγωμένος ουρανός.

Σκασμένα τα χέρια σου προδίδουν.

Πόσα μέτρα έσκαψες πάλι κάτω απ' τη γη να βρεις λίγη ευτυχία;

Απόδραση

Περιπλανώμενος σε βυθούς και στεριές.

Αγώνας διαρκείας το κλάμα σου.

Ξέσπασμα.

Το στόμα του δράκου πετάει αυτό που θες.

Να φύγεις.Να φύγεις.Να φύγεις μακριά.

Ο άνεμος γδέρνει τις φτέρνες σου.

Βαθιά η ανάσα σου.

Πηδάς στο κενό και ξαναγεννιέσαι.

Πικραμένη φύση

Τα πέταλα σου σκόρπισαν στον άνεμο.
Ο μαγικός χορός τους αισθησιακός.

Πετούν πάνω από θάλασσες τις νύχτες.
Ηρεμούν στις λίμνες σου το σούρουπο.

Πουλάκι άκακο. Ποιος τάραξε τη νιότη σου;
Ματωμένο το ράμφος σου. Δε τιτιβίζεις πια.

Στάλα στάλα το αίμα σου βάφει το θολό ουρανό.
Παρεισφρέει στη γη σου σα να 'ταν δικό της.