Παραισθήσεις

Χαράματα. Η ώρα περασμένη.

Το άδειο μπουκάλι μαυροδάφνης μου θυμίζει.

Το δωμάτιο φωτεινό μοναχά απ' τις σκέψεις μου.

Η υγρασία μου τρυπά τα κόκαλα.

Σ' ακολουθώ στην πλάνη των αισθημάτων σου.

Αθόρυβα. Δίχως αισθήσεις.

Παραισθήσεις και γέλια διαπερνούν τους τοίχους του σώματος μου.

Οι χτύποι της καρδιάς μου. Ολοένα και πιο ανυπόμονοι να εκφραστούν.

Ανυπόφορη η σιωπή σου. Μου τρελαίνει το νευρικό σύστημα.

Με ταράζει.

Δίψα

Αναζητώ τους πόθους μου μέσα από την ηρεμία της θάλασσας.

Κρυμμένη χαρά κάτω απ'τα λευκά σεντόνια.

Στάχτη που από μέσα της ξεπηδά εκείνη η δίψα που νιώθω,

για κάθε τι μικρό που με κάνει να νιώθω ευτυχία.

Αξίζει ;

Αξίζει να θυμώνεις;

Αξίζει να νευριάζεις;

Αξίζει να φωνάζεις;

Αξίζει να τσακώνεσαι;

Αξίζει να πονάς, να σε πονάνε;

Το μόνο που αξίζει είναι η ζωή...

Κάθε λεπτό πολύτιμο, μη το προσπερνάς...

Ζήσε και σκόρπισε...

Αγάπη, έρωτα, φιλία...

Ζωή;!

Γεννήθηκες σ' ένα σύμπαν νεκρό.

Μέσα από άγριες θάλασσες που σε ξέρασαν σε σημαδεμένα νησιά.

Προσπαθείς να σταθείς στην κινούμενη άμμο.

Δειλά δειλά δυο βήματα μπρος και πέφτεις στο βούρκο.

Ρημαγμένα τα πόδια σου πια.

Γεννήθηκες  σ' ένα σύμπαν κενό.

Μέσα από υπόγειες διαβάσεις που σε πέταξαν σε ψεύτικη χαρά.

Ευελπιστείς να κερδίσεις την ευτυχία.

Δειλά δειλά χαμογελάς και σου ράβουν τα χείλη.

Τσακισμένο το στόμα σου πια.

Σιωπή

Δεν είσαι χαρούμενος. Γιατί;

Ξύπνησες πάλι με μάτια πρησμένα.

Μαρτυρούν το χθεσινό βασανιστικό μεθύσι σου.

Το νερό που ρίχνεις στο πρόσωπο σου στεγνώνει αμέσως.

Στον απέναντι καθρέπτη αντικρίζεις ένα ρυτιδιασμένο είδωλο.

Κάνεις να χαμογελάσεις μα κείνο τίποτα.

Ένα εξαθλιωμένο νεύμα μοναχά κοντοστέκεται και σε αποθαρρύνει.

Σιωπή.

Χρώματα

Γέμισε το δωμάτιο μπλέ ξύλινες καρέκλες

Θα τους δώσω μια!

Γέμισε το δωμάτιο άσπρα τσαλακωμένα πουκάμισα

Θα τα σκίσω όλα!

Γέμισε το δωμάτιο πορτοκαλί πέτρινους τοίχους

Θα τους γκρεμίσω όλους!

Γέμισε το δωμάτιο κόκκινες ματωμένες κραυγές

Θα τις φιμώσω όλες!

Γέμισε το δωμάτιο μαύρους κατάμαυρους αναστεναγμούς

Θα τους σκοτώσω όλους!

Γέμισε το δωμάτιο πολύχρωμα νεκρά πτώματα

Θα τα κάψω όλα!

Το κενό

Ξημερώματα άρχισες να γυρίζεις πίσω.

Παίρνεις τα στενά ένα ένα και αρχίζεις να ψάχνεις.

Οι λιωμένες σόλες των παπουτσιών σου, μαρτυρούν 

τις αμέτρητες ώρες που γυρνούσες δίχως να θυμάσαι τι αποζητούσες.

 Σαν φτάνεις έξω απ' το χαμόσπιτο σου, και 

μη μπορώντας να σταθείς άλλο όρθιος πέφτεις.

Περαστικοί δεν υπάρχουν.Πεσμένος εκεί έξω για ώρες.

Σε χλευάζουν δύο μικρά παιδιά καθώς πηγαίνουν να παίξουν στο απέναντι πάρκο.

Άνοιξες τα μάτια σου για μια στιγμή.

Ήταν όταν ήρθε πάλι εκείνη η μικρή σκυλίτσα και σου έγλειψε το πρόσωπο.

Σηκώθηκες. Αργά, νωχελικά βήματα.

Άνοιξες τη σπασμένη και σκουριασμένη πόρτα και μπήκες.

Κάνεις ένα βήμα και κοντοστέκεσαι. Το κεφάλι σου είναι βαρύ.

Κάνεις ακόμα ένα  βήμα. Τη στιγμή που το βλέμμα σου καρφώνεται στο σάπιο καναπέ.

Προσπαθείς να φτάσεις ως εκεί. Μάταια. Νιώθεις την απόσταση μεταξύ σας τεράστια.