Τικ Τακ...

Καρτερούσες. Όλο το βράδυ καρτερούσες.

Στημένος πίσω από την πόρτα καρτερούσες.

Κοιτούσες έξω απ' το παράθυρο μήπως φανεί.

Ήλπιζες πως θα δεις τα σγουρά της τα μαλλιά.

Κοντά εκεί να ξεπροβάλλουν απ' την άκρη του δρόμου.

Με το χαμόγελο της να λαμπυρίζει στο σκοτάδι.

Μια φορά ήθελες. Μάταια.

Έκανες να σταματήσεις το χρόνο.

Οι λεπτοδείχτες του ρολογιού. Εκκωφαντικός ήχος.

Σου έχουν πάρει τα αφτιά.

Κάνεις να βγάλεις τις μπαταρίες μήπως γλυτώσεις.

Εξακολουθούν. Τικ Τακ. Τικ Τακ.

Κάνεις μια και το ξηλώνεις απ' τον τοίχο.

Το κεφάλι σου ακόμα βουίζει.

Τικ Τακ. Τικ Τακ. Τικ Τακ....Τικ Τακ....

Προσπέρασες

Προσπέρασες.

Όταν άκουσες να σε φωνάζει προσπέρασες.

Τίποτα δεν άφησες όρθιο.

Σκότωσες τα πάντα στο διάβα σου.

Τα άφησες να χαθούν όλα.

Σκόρπισες τα πέταλα απ' τα τριαντάφυλλα που της χάρισες.

Έσβησες κι εκείνο το σημείωμα που έγραψε κάποτε με το κραγιόν της.

Έσπασες την αλυσίδα απ' το χρυσό μενταγιόν της.

Γκρέμισες τον τοίχο που έκρυβε το παράθυρο.

Έκατσες και ήπιες το τελευταίο σου ποτό για σήμερα.

Αναζήτηση...

Τα χιλιόμετρα αμέτρητα πάνω απ' τις ώρες που περπάτησες.

Σταμάτησες στο δρόμο σου ν' αγοράσεις πάλι λίγη ευτυχία.

 Ματωμένα τα χείλη σου απ' τις κραυγές.

 Παγωμένος ουρανός.

Σκασμένα τα χέρια σου προδίδουν.

Πόσα μέτρα έσκαψες πάλι κάτω απ' τη γη να βρεις λίγη ευτυχία;

Απόδραση

Περιπλανώμενος σε βυθούς και στεριές.

Αγώνας διαρκείας το κλάμα σου.

Ξέσπασμα.

Το στόμα του δράκου πετάει αυτό που θες.

Να φύγεις.Να φύγεις.Να φύγεις μακριά.

Ο άνεμος γδέρνει τις φτέρνες σου.

Βαθιά η ανάσα σου.

Πηδάς στο κενό και ξαναγεννιέσαι.

Πικραμένη φύση

Τα πέταλα σου σκόρπισαν στον άνεμο.
Ο μαγικός χορός τους αισθησιακός.

Πετούν πάνω από θάλασσες τις νύχτες.
Ηρεμούν στις λίμνες σου το σούρουπο.

Πουλάκι άκακο. Ποιος τάραξε τη νιότη σου;
Ματωμένο το ράμφος σου. Δε τιτιβίζεις πια.

Στάλα στάλα το αίμα σου βάφει το θολό ουρανό.
Παρεισφρέει στη γη σου σα να 'ταν δικό της.

Μια μέρα σαν κι αυτές

Ταξίδι στο χρόνο.

Ταξίδι στο κενό.

Βουλιάζει η ελπίδα μας.

Βουλιάζει η χαρά μας.

Σκοτάδι βασανιστικό.

Απλώνεις τα χέρια και πιάνεις γκρεμό.

Είναι οικείο το σκοτάδι αυτό.

Κάθε ένας μας εύχεται.

Όχι άλλα λάθη.

Μια μέρα σαν κι αυτές θα μεγαλώσουμε.

Θα σπάσουμε.

Μια μέρα σαν κι αυτές...

Οι ώρες...Ο χρόνος...

Οι ώρες περνούν δίχως ανάσα.

Οι μέρες ξημερώνουν δίχως σταματημό.

Οι νύχτες ακλόνητες φεγγοβολούν.

Ο χρόνος κυλά και γω ξεκλέβω λίγο.

Λίγο από δαύτον.

Μέσα από θολές φωτογραφίες αναπολώ.

Ξεπροβάλλουν μεγάλες χαρές μέσα από μικρές στιγμές.

Χαμόγελα και αγκαλιές γεμίζουν τα πλάνα.

Ήταν όλα τόσο δυνατά!Μα η δύναμη χάνετε;

Χάνετε μέσα στις μέρες;

Κάνει μια παύση και συνεχίζει.

Ζωντανεύουν ξανά. Όχι ίδιες. Παρόμοιες.

Παρόμοιες στιγμές κάτω απ' τον ίδιο ουρανό.

Γεννιούνται ξανά και χάνονται μέσα στις μέρες κ τις νύχτες.

Μέσα στο χρόνο. Σ' ένα άπειρο χρόνο. Ακαθόριστο.