Ωρα για πρωινό ξύπνημα

Πρωί. Πολύ πρωί.
Τα κομπρεσέρ κάνουν πάλι τη δουλειά τους.
Μα με τι πάθος χώνουν τη μύτη τους μέσα στη γη.
Μα με τι βιαιότητα τρυπούν τα όνειρα μου.

Ανέμελα

Πάω μια βόλτα στη θάλασσα.
Ίσως βρω εκείνα τα κοχύλια,
Που πάντα μου άρεσε να μαζεύω.
Να τα κλείνω στα βάζα.
Ήξερα πως δεν έχουν ήδη ζωή.
Κι όμως νόμιζα πως πάθαιναν ασφυξία.

Πάω μια βόλτα στη θάλασσα.
Να κολλήσουν τα μαλλιά μου απ’ την υγρασία.
Να ξεχωρίσουν μια, μια οι μπούκλες, και μετά
Να με ρωτάνε όλοι αν πήγα κομμωτήριο.
Απαντώντας με πλήρη σοβαρότητα:
Χάλια είναι! Θα τα ξυρίσω.
Ακόμα κι όταν μπλέκονται με τον άνεμο.
Πόσο μ’ αρέσει! Και μετά,
Να βάζω τα δάχτυλα μου ανάμεσα.
Να τυλίγονται γύρο από ‘κείνες.

Πάμε
Να μας φυσήξει το αεράκι
Μια βόλτα,
στη θάλασσα.

Μια μέρα

Όμορφη νύχτα

σα μελωδία ήρθες

τόσο όμορφη

Η ώρα φεύγει 

σαν κλεψύδρα που κυλά

μέσα στο χρόνο

Όμορφη μέρα 

χελιδόνι που έφυγε

ευτυχισμένο

Βαριά φορτία

Ότι σκοτώνεις αγάπη το λες;

           Ότι γκρεμίζεις πάθος το λες;

Ότι χτίζεις δεν είναι παρά λόγο κακού συντονισμού

                                                                               αποτυχημένο.....

Ότι θαυμάζεις στην ιστορία είναι η ικανοποίηση που νιώθεις

                                    όταν πονάς τους άλλους.....

Μα τόσο εύκολα δέχεσαι την ευτυχία;

Τέρμα

Πάψε! Δε σε αντέχω πια!

Το νευρικό μου σύστημα σάλταρε.

Είσαι ανίκανος να δεις τι σου συμβαίνει.

Περιμένεις να σε σταματήσω πάλι εγώ;

Τέρμα.

Αφού πήρες φόρα ξανά, τρέχα.

Τρέχα πίσω.

Πάρτα όλα. Χάπια, αλκοόλ, όλα.

Τι σημασία έχει πια να ασχολούμαι;Αφού δε μ' ακούς.

Εδώ καλά καλά σταμάτησες να νιώθεις.

Παραιτήθηκες. Δεύτερη φορά και παραιτήθηκες.

Πρόσεξε μονάχα! Μη γυρέψεις τη ζωή σου ξανά όταν θα ΄ναι αργά!

Όταν ήδη έχεις φύγει....

Η κορυφή

Ναι έπεσα και χτύπησα!

Γκρεμοτσακίστηκα για να ακριβολογώ.

Τι με έπιασε και εμένα σήμερα.

Ήθελα λέει να ανέβω στην ψηλότερη κορυφή!

Δε με έμαθε κανείς όμως πως να σκαρφαλώνω.

Πήρα φόρα και γω και άρχισα να τρέχω.

Έτρεχα, έτρεχα, έτρεχα για ώρες!

Στο διάβα μου συνάντησα και κάτι θάμνους.

Άλλοι ψηλοί, άλλοι με αγκάθια.

Τους γλύτωσα όλους!

Κι εκεί που σιγά σιγά γίνομαι ένα με τον ήλιο,

Ξάφνου σκοτεινιάζει.

Ήταν τόσο μεγάλη η επιθυμία μου να τον αγγίξω!

Τα βήματα μου άρχισαν να γίνονται ταχύτερα!

Δεν πρόλαβα! Σκοτείνιασε! 

Γκρεμοτσακίστηκα τελικά!

Ξύπνησα μετά από μια εβδομάδα.Απρόσμενα!

Οι γιατροί είχαν πει πως δε θα τα καταφέρω!

Κι όμως ξύπνησα!

Σκέψεις....

Κάποιοι λένε πως η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται.

Ξύπνησες στραβά σήμερα. Και γω ξέρω το γιατί. Το ένιωθα...

Ένας άλλος άνθρωπος κοιμάται ακόμα στο δίπλα δωμάτιο.

Πας βιαστικά να τον σηκώσεις. Το ύφος σου κάπως αυστηρό με σταθερή φωνή.

Ετοιμάσου να φύγουμε. Οκ.

Η διαδρομή ως το όχημα σου φαντάζει ατελείωτη.

Βουβές εικόνες μας προσπερνούν. Δε βγαίνει λέξη. Μίλα. Πες κάτι.

Όχι κάτι ιδιαίτερο αφού ξέρω δε μπορείς. Οι σκέψεις που κάνεις στη διαδρομή λογικά είναι πολλές.

Δε θέλω να στις κλέψω. Ήθελα να τις μοιραστείς μαζί μου. Όποιες και αν είναι.

Αν και ένα καλημέρα θα ήταν ότι πρέπει για ένα λεπτό.

Κατεβασμένο κεφάλι. Αμίλητος. Ανέκφραστος.

Αφού δεν είναι καλή γιατί να στην πω;

Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Τόσο απλά. Μοναχά αν μιλούσες λιγάκι. 

Μα εσύ...εσύ...έχεις ένα τρόπο να τα δυσκολεύεις....

Καλημέρα...