Χρώματα

Γέμισε το δωμάτιο μπλέ ξύλινες καρέκλες

Θα τους δώσω μια!

Γέμισε το δωμάτιο άσπρα τσαλακωμένα πουκάμισα

Θα τα σκίσω όλα!

Γέμισε το δωμάτιο πορτοκαλί πέτρινους τοίχους

Θα τους γκρεμίσω όλους!

Γέμισε το δωμάτιο κόκκινες ματωμένες κραυγές

Θα τις φιμώσω όλες!

Γέμισε το δωμάτιο μαύρους κατάμαυρους αναστεναγμούς

Θα τους σκοτώσω όλους!

Γέμισε το δωμάτιο πολύχρωμα νεκρά πτώματα

Θα τα κάψω όλα!

Το κενό

Ξημερώματα άρχισες να γυρίζεις πίσω.

Παίρνεις τα στενά ένα ένα και αρχίζεις να ψάχνεις.

Οι λιωμένες σόλες των παπουτσιών σου, μαρτυρούν 

τις αμέτρητες ώρες που γυρνούσες δίχως να θυμάσαι τι αποζητούσες.

 Σαν φτάνεις έξω απ' το χαμόσπιτο σου, και 

μη μπορώντας να σταθείς άλλο όρθιος πέφτεις.

Περαστικοί δεν υπάρχουν.Πεσμένος εκεί έξω για ώρες.

Σε χλευάζουν δύο μικρά παιδιά καθώς πηγαίνουν να παίξουν στο απέναντι πάρκο.

Άνοιξες τα μάτια σου για μια στιγμή.

Ήταν όταν ήρθε πάλι εκείνη η μικρή σκυλίτσα και σου έγλειψε το πρόσωπο.

Σηκώθηκες. Αργά, νωχελικά βήματα.

Άνοιξες τη σπασμένη και σκουριασμένη πόρτα και μπήκες.

Κάνεις ένα βήμα και κοντοστέκεσαι. Το κεφάλι σου είναι βαρύ.

Κάνεις ακόμα ένα  βήμα. Τη στιγμή που το βλέμμα σου καρφώνεται στο σάπιο καναπέ.

Προσπαθείς να φτάσεις ως εκεί. Μάταια. Νιώθεις την απόσταση μεταξύ σας τεράστια.

Το παγκάκι

Καθόσουν στο διπλανό παγκάκι. Φαινόσουν τόσο άσχημος. 

Σε κοιτούσα για ώρα. Με κοίταξε και συ για μια στιγμή.

Γύρισες το κεφάλι σου ξανά. 

Τα μάτια μου εξακολουθούν να σε παρατηρούν.

Μένεις ακίνητος.

Είμαι σίγουρος πως ένιωθες να περνούν γύρο σου εκατοντάδες βλέμματα.

Κάποια περίεργα, κάποια άλλα ύπουλα και σκοτεινά.

Γυρνάς ξανά. Με πιάνεις απροετοίμαστο.

Μη προλαβαίνοντας να κοιτάξω εγώ κάπου αλλού με καρφώνεις. Χαμογελάς.

Η ψυχή σου. Ναι η ψυχή σου.

Είναι εκείνη που σου έδωσε τη δύναμη να χαμογελάσεις.

Το σπινθηροβόλο βλέμμα σου μου τρύπησε την καρδιά.

Ήταν γεμάτο αγωνία. Σε πλησίασα διστακτικά.

Φοβήθηκα την ασχήμια σου, όμως ήθελα να το κάνω.

Σε μια στιγμή διαπίστωσα πως εσύ μάλλον δε φοβάσαι.

Ήρθα κοντά σου. 

Μάζεψες τα κουρέλια που ζεσταίνουν το κουρασμένο σου κορμί για να καθίσω.

Χαμογέλασες ξανά. Αυτή τη φορά παγωμένα.

Απεγνωσμένα ζητούσες από κάπου να πιαστείς. Βοήθεια.

Η μόνη φράση που βγήκε από τα χείλη σου "Θέλω να ζήσω" ...

Σοκολάτα!

Ποτέ δεν έφτιαχνα καλή σοκολάτα.
Κυριακή. Ξύπνησα κάπως αργά. Κουρασμένο μεσημέρι.
Έχω μια τόσο γλυκιά ζαλάδα που τίποτα δε με πτοεί. 
Δοκιμάζω να φτιάξω λίγο ρόφημα σοκολάτας.
Ζεσταίνω το γάλα λίγα λεπτά και από πάνω ρίχνω δύο κουταλιές σοκολάτας.
Μένουν στην επιφάνεια. Είπα να συμπληρώσω λίγη μαύρη ζάχαρη.
Παίρνω το κουτάλι και ρίχνω στη μύτη του μερικούς κόκκους.
Ανακατεύω. Με τρελαίνει αυτή η στιγμή. Να κοιτάζω πως συναντά η ζάχαρη τη σκόνη σοκολάτας.
Να γίνονται ένα και να χάνονται μέσα στο ζεστό γάλα.
Δοκιμάζω.
Δε πρόλαβε να φτάσει στο λαιμό μου. 
Παρ' όλο που κάηκα προς στιγμήν στα χείλη, ένιωσα απίστευτη ηδονή.
κατάφερα επιτέλους να γευτώ μια καλή σοκολάτα από τα χεράκια μου.
Την κατεβάζω αργά αργά και καθώς εκείνη περνά απ' το λαιμό μου,
μερικές σκέψεις διαβαίνουν απ' τον εγκέφαλο μου.
Για την ακρίβεια προσπαθώ να βάλω σε μια τάξη αυτά που συμβαίνουν στο κεφάλι μου.
Πέρασαν ώρες. 
Άδικα το προσπαθώ ακόμα. 
Δεν υπάρχει γιατί και πως. 
Απλά, έγιναν όλα τόσο απλά και όμορφα, που τελικά δε χρειάζεται να δώσω καμία εξήγηση στον εαυτό μου.

Αγάπη;!

Θα μπορούσα να αντιδράσω όπως και συ. Με τον ίδιο φτηνό και απαράδεκτο τρόπο. Δε σε έμαθαν ποτέ ότι δε χτυπάνε ούτε με ροδοπέταλα; Δε σε έμαθαν ποτέ; Και τώρα; Τώρα τι... Αγάπη... Θες να βρεθούμε να μιλήσουμε για αγάπη; Ναι!...τη δική μας!

Είναι ότι πιο διασκεδαστικό άκουσα από σένα τελευταία... Μα εσύ καλά καλά φοβόσουν να προφέρεις τούτη τη λέξη...Για την ακρίβεια ποτέ δε βγήκε απ'τα χείλη σου... Μονάχα το πρώτο γράμμα και αυτό με δυσκολία... Πάντα κολλούσες στα επόμενα... Λες και εκείνη τη στιγμή υπήρχε μόνο το Άλφα στη δική σου αλφάβητο... 

Φοβόσουν να αγαπήσεις, φοβόσουν να αγαπηθείς. Θαρρείς πως είναι πόλεμος. Λες και είναι βρισιά και το χειρότερο των συναισθημάτων...

Δώσε λίγο χώρο στην καρδιά σου. Δε νομίζω πως υπάρχει κάτι άλλο να κάνεις. Απλά δώσε λίγο χώρο για να τη δεχτείς. Και φυσικά μη την κρατήσεις μέσα σου... Η αγάπη πρέπει να είναι ελεύθερη! Δε φυλακίζεται σε καμία καρδιά! Η αγάπη πετά στον ουρανό. Όταν ανοίγουμε τα μάτια μας να τη βλέπουμε! 

Μη τολμήσεις ποτέ ξανά να πληγώσεις την αγάπη...Όχι...Όχι τη δική μας... Η δική μας σημαδεύτηκε από τα ματωμένα ροδοπέταλα σου... Δεν υπήρξε ποτέ...

Άτιτλο

Κατάπιες την οργή σου.

Γεύση πικραμύγδαλου κάθετε στον ουρανίσκο σου.

Μεθυσμένα όνειρα στριφογυρίζουν κάτω απ' τα σεντόνια σου.

Ανάσες βαριές και μάτια πρησμένα.

Όλα όσα ονειρεύτηκες έμειναν όνειρα.

Έγιναν στάχτη και σκόρπισαν στον άνεμο.

Η ζωή σου κρεμάστηκε σε τούτο τον ουρανοξύστη.

Πιάστηκες στην ανεμόσκαλα και γκρεμοτσακίστηκες.

Βήματα παράταιρα και ζαλισμένα.

Όλα θολά και ρημαγμένα.

Σκόρπια συναισθήματα ευτυχίας.

Ακόμα και οι έρωτες του καλοκαιριού ανύπαρκτοι.

Ηρθε η ώρα

Ήρθε η ώρα να διαλέξω βαγόνι.

Πάω να παίξω και γω με τα παιδιά στην πλατεία.

Ήρθε η ώρα να δω τον ήλιο.

Πάω να πιω και γω με έναν άγνωστο ταξιδιώτη.

Ήρθε η ώρα να παλέψω.

Πάω και γω να ακούσω το τραγούδι.

Ήρθε η ώρα να το γράψω.

Πάω και γω να παρασυρθώ με τον άνεμο.

Ήρθε η ώρα να γευτώ το καλό κρασί.

Πάω να αφουγκραστώ και γω τον ήχο που ξεσπά.

Ήρθε η ώρα να δοθούν εξηγήσεις.

Πάω να τσουγκρίσω και γω το ποτήρι.

Ήρθε η ώρα να κοιτάξω πίσω απ' το είδωλο μου.

Πάω να πετάξω και γω το χαρταετό μου.

Ήρθε η ώρα να πάρω καινούριο.

Πάω να γύρω και γώ πλάι απ' τον καθρέπτη.